Waarschuwing: majoor Lisa Frankenstein spoilers vooruit! Lees dit interview pas nadat je de film hebt gezien.
Diablo Cody wist dat altijd Lisa Frankenstein zou eindigen met een lulgrap. “Ik was erg toegewijd aan die visie”, vertelde ze Jugo Mobile in een recent Zoom-interview.
De nieuwe horrorkomedie, die opent vandaag in theaters door het hele landis met trots geadverteerd als een nieuwe film van ‘de schrijver van Jennifer’s lichaam.” Het maakt die belofte waar, met veel duistere, gekke, seksuele humor. Kathryn Newton schittert als Lisa, een door de dood geobsedeerde gothic-tiener uit de jaren 80. Lisa heeft onlangs haar moeder verloren, en ze past niet bepaald bij haar rancuneuze nieuwe stiefmoeder (Carla Gugino) of preppy nieuwe stiefzus (Liza Soberano). Ze brengt haar dagen door bij de grafsteen van een Victoriaanse man genaamd Frankenstein, vertelt hem haar geheimen en droomt ervan naast zijn ontheiligde lijk te slapen.
Dan komt op wonderbaarlijke wijze het lijk weer tot leven door een elektrische schok. Plotseling wordt Lisa de trotse eigenaar van een rottend, maar zeer loyaal, ondood vriendje, gespeeld door een vrijwel stille, maar zeer expressieve Cole Sprouse. Hij mist een paar lichaamsdelen, maar Lisa ontdekt al snel dat deze weer aan elkaar kunnen worden bevestigd met een snelle stroomstoot van een defecte zonnebank. Nu moet ze alleen nog een aantal donoren vinden die bereid zijn (of niet) afstand te doen van aanhangsels. Nadat het wezen is uitgerust met een nieuwe hand en een nieuw oor, ontbreekt er nog steeds een cruciaal onderdeel.
Misschien kun je zien waar dit naartoe gaat. Jugo Mobile sprak met Cody en Lisa Frankenstein regisseur Zelda Williams – dochter van acteur Robin Williams, die haar regiedebuut maakt – over het einde van Lisa Frankenstein, en hoe ze precies de perfecte lulgrap in een PG-13-komedie maakten.
BESLISSER: Diablo, kun je mij helpen bij het schrijven van deze briljante (bij gebrek aan een betere term) lulgrap die de film beëindigt? En Zelda, als je me door het filmen van die sequenties heen zou kunnen helpen – van het hakken en het naaien tot het weer aanzetten?
DIABLO CODY: Vanaf het begin, toen ik deze film aan het schrijven was, wist ik dat ze verschillende rollen voor Cole zou kopen en deze opnieuw zou gebruiken. Ze heeft de hand van een jongen die haar pijn heeft gedaan, en ze geeft de hand aan Cole. Ze heeft het oor van haar stiefmoeder die niet naar haar luistert. En dan, uiteindelijk, aan het einde, is het alsof ze deze penis moet verwerven van een man die haar naar haar mening heeft ontslagen. Ik weet niet waarom, maar ik heb altijd geweten dat het moest eindigen met het naaien van een penis op The Creature. Ik was zeer toegewijd aan die visie. En ik heb echt het geluk dat Zelda het tot leven heeft kunnen brengen, want het was een echte droom die uitkwam.
ZELDA WILLIAMS: Die scène was een van de manieren waarop ik deze film graag aan mensen wilde pitchen, bij gebrek aan een betere term. [There’s] de dwaasheid van het feit dat hij inderdaad duidelijk jaloers is op Michael en hem ter ere van haar aanvalt, maar tegelijkertijd weet ze nog niet dat hij geen penis heeft, omdat ze dat gesprek later hebben. Ik vind het ook geweldig dat hij egoïstisch is.
DC: Je hebt gelijk, dat is hij!
ZW: Voor mij is het alsof je rozen voor een meisje brengt. Hij bewaart [the penis]en later zegt ze: ‘Je hebt het afgebroken mij?” Dat vertelde echt veel over hoe ik die scène wilde benaderen, en hoe ze er later op reageerde. Dus ik hou zo ontzettend veel van die scène.
Was er enig verzet vanuit de studio tegen de ordinairheid van die grap? Had je alternatieve eindes, voor het geval dat?
DC: Ik denk niet dat we onszelf ooit hebben toegestaan bang te zijn voor de uitkomst terwijl er geen einde zou zijn. Het was voor ons heel belangrijk en we werden daarin gesteund.
ZW: Het enige dat niet in de film terechtkwam, is dat de prothese inderdaad bestaat. Het is een perfect geschilderde prothese. Maar het wordt nu niet op de camera getoond, omdat we PG-13 zijn. Dat is het enige dat niet is gelukt [in the film.] Vroeger zag je het in de prullenbak belanden.
Was er een kans dat de film een R-rating kreeg?
ZW: Ja, op een gegeven moment.
DC: Dat was zo, maar ik moet zeggen dat dit voor mij een “Eind goed, al goed” is. Ik ben eigenlijk blij dat het is veranderd in PG-13. Nu de belangstelling voor de film groeit en mijn tienerzoon en zijn vrienden erover praten, ben ik blij dat dat publiek zal komen.
ZW: Ja, het veranderde de toon helemaal niet. Het veranderde slechts een paar grappen en een grote penisknevel.
Hoe hebben jullie de serieuze toon van Lisa die zelfmoord pleegt in evenwicht gebracht met de campy toon van de film?
DC: Nou, het is een serieuze opmerking, en tegelijkertijd is het alsof ze zichzelf in een zonnebank legt om zichzelf in brand te steken. [Laughs.] Het is donker, maar ik heb het gevoel dat die absurditeit er nog steeds is.
ZW: Vooral in een wereld waar de dood niet permanent is. Ik denk dat er een verschil is in de dingen waar we het over hebben. Ze weet dat het in principe [killing herself] is zodat mensen stoppen met de jacht op hen, op een Bonnie en Clyde-achtige manier. Maar dat betekent niet dat ze niet terugkomt. Daarom was dat briefje volgens mij zo belangrijk. We gooiden een paar versies van het briefje rond, maar ik vond het heel leuk: ‘De dood is tijdelijk. Ik zal voor altijd van je houden.” Dat was heel erg de sfeer van waar ze was. Ze zegt: ‘Dit is maar voor een moment. Ik zie je zo. Ik zie je later.”
Uit welke films hebben jullie allebei inspiratie gehaald voor de toon? Ik weet dat er in de film veel verwijzingen zijn naar verschillende films.
DC: Ja, er zijn zeker veel referenties. In termen van directe inspiratie voor mij bij het schrijven: Gekke wetenschap was hiervoor een katalysator. Ik dacht aan toen ik nog een kind was en hoe die film mij beïnvloedde, en hoe ik me altijd had afgevraagd: ‘Nou, wat als het een meisje was? Hoe zou haar perfecte creatie eruit zien?” Alle films van John Hughes, van wie ik hou. Kortom, de bioscoop uit de jaren 80 waarmee ik ben opgegroeid.
ZW: Eileen, de dood wordt haar, [Pedro] Almodóvar’s Bind me vast! Bind mij vast!, Johannes Waters. Er zit zeker ook een beetje een George Romero hart en ziel in, ook voor mij, als de peetvader van de zombies. [Day of the Dead zombie] Bub was een enorme inspiratiebron voor mij, ik ben zo geschokt dat er daadwerkelijk een frame van hem in de film voorkomt. Maar ja, dat was een groot deel van waar ik vandaan kwam.
Lisa Frankenstein speelt nu in de theaters. Jij kan bekijk de aanvangstijden en koop kaartjes hier.