De eerste keer dat de in ongenade gevallen korporaal Herbert Zubeck (Matthias Schoenaerts) zijn kanselier, Elena Vernham (Kate Winslet), van dichtbij ziet in HBO‘S Het regime, ze is omringd door de gouden halo van licht. Dat wil zeggen, ze staat voor een grote, ronde, parapluvormige lichtbak. Het is een Hollywood-truc, waarbij nep-fluorescerend licht schijnt op een sekteleider die klaar is voor de camera. Maar het lijkt korporaal Zubeck niet te deren. Integendeel, hij raakt volledig in de ban van bondskanselier Vernham, en zij is al snel in de zijne. Zo begint Het regime, een gestoord liefdesverhaal tussen dictator en proletariaat. Het is een sombere kijk op de manieren waarop macht corrumpeert, verleidt en wankelt, waardoor je in één adem moet lachen en trillen van ongemak.
Het regime is een nieuwe gelimiteerde HBO-serie gemaakt door Opvolging aluin en Het menu co-schrijver Will Tracy. Net als deze twee projecten is het een duistere sociale satire. Echter, Het regime is vreemder, somberder, grappiger en geheel ambitieuzer dan die eerdere werken. Terwijl Opvolging verankerde zich in een schijn van realisme en Het menu bracht het concept van ‘Eat the Rich’ naar zijn natuurlijke, absurde conclusie, Het regime biedt een funhouse-spiegelvisie van onze eigen gebroken wereld. Hoe vreemd de regering van bondskanselier Vernham zich ook voelt, met haar luipaarden in overvloed, ‘kerstkarpers’ en suikerbietenpatriottisme, de akelige manier waarop ‘zou kunnen’ consequent ‘goed’ omverwerpt, voelt heel vertrouwd aan.
Het regime speelt zich af in een fictief, naamloos Midden-Europees land dat wordt geregeerd door de gekke, maar charismatische, arts die tiran is geworden Elena Vernham. In plaats van de stereotiepe kenmerken van een militaire dictator aan te nemen, draagt Elena Maria von Trapp-achtige outfits en spreekt ze met haar onderdanen over de ‘liefde’ die ze delen. Haar vrouwelijkheid is haar pantser. Haar ego is onverzadigbaar. Ze is een leider die het volkomen normaal vindt om een staatsdiner te openen terwijl ze een softrock-liefdeslied zingt. Dat haar kabinet, het paleispersoneel en haar echtgenoot bang voor haar zijn, blijkt al uit de sprong. Maar waar Elena doodsbang voor is, zijn de dingen waar ze geen controle over heeft: sporen in de lucht, schimmel in de muren en de dreiging van ziekten.
Nadat hij burgerdemonstranten heeft afgeslacht, wordt korporaal Herbert Zubeck overgeplaatst naar het paleis. Kanselier Vernham heeft een nieuwe man nodig die haar volgt en de vochtigheid van de lucht controleert, en zij denkt dat het een goede PR-zet is om van deze man een van de ‘Slagers van Locatie Vijf’ te maken. Terwijl ze tegen de overweldigde Zubeck zegt: ‘Ik ken de waarheid. Er zit daarbinnen een goede man, die liefde verdient.” Vanaf daar is Zubeck verslaafd. Het komt nooit bij hem op dat Vernham hem propaganda voedt. Het gaat erom dat hij zich voelt gezien door haar. Hij raakt geobsedeerd door het idee dat ze letterlijk dromen delen. Deze obsessie zal Zubeck op een schandalig en duister pad leiden om koste wat kost de macht voor zijn bondskanselier veilig te stellen. Zij zal op haar beurt geobsedeerd raken door hem. En de dingen zullen heel snel heel raar worden.
Het regime’s drastische plotwendingen en belachelijke punchlines hadden het HBO-drama gemakkelijk uit de rails kunnen drijven. Wat deze waanzinnige nachtmerrie gaande houdt, is het talent voor en achter de camera. Kate Winslet, een Oscarwinnares die al sinds 1994 het publiek verblindt Hemelse wezens, haalt op de een of andere manier haar meest onthullende optreden in meer dan 30 jaar acteren naar voren. Haar Elena Vernham is wreed, komisch en volledig in het bezit van het bedwelmende natuurlijke charisma van de filmster. Matthias Schoenaerts combineert in Herbert Zubeck de wreedheid van een moordenaar met de naïviteit van een kind. Samen zijn Winslet en Shoenaerts zo brandbaar als dynamiet. Elders doet Andrea Riseborough verwoestend werk als Agnes, de loyale ambtenaar die zo toegewijd is aan het transformeren van Elena’s spelonkachtige paleis in haar perfecte huis dat ze de bondskanselier haar eigen zoontje Oskar (Louie Mynett) leent.
Het regimeDe prachtige beeldtaal is een eerbetoon aan het werk van de voor een Oscar genomineerde regisseur Stephen Frears De kroon alumna Jessica Hobbs. Samen transformeren de twee regisseurs de Weense paleizen Schönbrunn en Liechtenstein in een bizarre, op zichzelf staande wereld, compleet met trainingsruimtes, vergaderzalen van de overheid en een ondergrondse discotheek. De soundtrack, gecomponeerd door Alexandre Desplat en Alex Heffes, onderstreept elke scène met een bombastisch, jingoïstisch klinkend refrein. En natuurlijk beweegt het schrijven, onder leiding van maker Will Tracy, subtiel de naald tussen hoge komedie en grimmige tragedie.
Het regime combineert brutale politieke satire, uitzinnige komische stukjes en sublieme uitvoeringen om kijkers mee te nemen op een verwrongen reis door de spiegel. Personages vervullen zeer duidelijke allegorische rollen, maar Het regime is veel meer dan alleen een live-action politieke cartoon. Ook al verpulvert de show op duizelingwekkende wijze de hypocrisie van Elena’s regime, je vergeet niet de werkelijke kosten van de krankzinnige spelletjes van deze machtsspelers: menselijk lijden. Het regime is een verdraaide triomf.
Het regime gaat in première op HBO en Max op zondag 3 maart om 8/9 c.