Vanaf het moment dat we Lucy MacLean ontmoeten, de versnipperaar van Ella Purnell en de vroegrijpe Vault Dweller in Prime-video’s nieuwe apocalyptische avonturenreeks Fall-out, ze verkoopt ons op haar cv als actieheldin. Ze heeft gespierde armen, gymnastiekvaardigheden, schermreferenties, ervaring in man-tegen-mangevechten, vuurwapentraining en een gretig verlangen om te behagen. Maar pas als we naar haar vooraf afgesproken huwelijksnacht gaan, bewijst ze echt dat ze het lef en de moed heeft om ons door de hel en terug te leiden. Wanneer ze wordt geconfronteerd met haar nieuwe echtgenoot Monty (Cameron Cowperthwaite) in al zijn glorie, krimpt ze niet ineen en bloost ze niet. Ze glimlacht en zegt: ‘Oké dokie!’ voordat hij op hem afstormde. Het is een moment dat ons vertelt dat Lucy, ondanks haar knappe opvoeding, geen krimpend viooltje is. Ze is een jonge vrouw die uitdagingen met zoveel mogelijk enthousiasme aangaat, wat betekent dat Lucy misschien wel door het post-nucleaire hellandschap aan de oppervlakte kan dwalen zonder een dame in nood te worden.
**Spoilers voor de eerste twee afleveringen van Fall-outnu gestreamd op Prime Video**
Fall-out is Prime Video’s glossy televisiebewerking van de populaire film van Bethesda Game Studios Fall-out videogameserie, geproduceerd door Westwereld alumni Jonathan Nolan en Lisa Joy, en showrun door co-EP’s Geneva Robertson-Dworet en Graham Wagner. De serie volgt drie hoofdpersonages uit totaal verschillende werelden. Ten eerste is er de westerse seriester Cooper Howard (Walton Goggins) uit de 21e eeuw, die de nucleaire apocalyps van 2077 overleeft en eeuwen later op aarde blijft hangen als de chemisch gereanimeerde zombiepremiejager die bekend staat als ‘The Ghoul’. Dan is er Maximus (Aaron Moten), een jonge schildknaap van de Brotherhood of Steel wiens ridderlijke ambities een aantal diep verborgen, duistere impulsen verhullen. Wel de brandschoon hoofdrolspeler Fall-outIn de eerste afleveringen van de serie wordt de meeste aandacht besteed aan niemand minder dan Lucy MacLean.
We vernemen dat Lucy een van de gelukkige afstammelingen is van mensen uit de 21e eeuw die rijk genoeg zijn om een huis te kopen in een van de felbegeerde ondergrondse bunkers van Vault-Tec om de letterlijke gevolgen van een nucleaire apocalyps af te wachten. Lucy’s geluk komt niet zonder complicaties. Zeker, ze is opgegroeid in de utopie van Vault 33 – vooral met haar liefhebbende vader Hank (Kyle MacLachlan) als opzichter van de idyllische gemeenschap – maar haar enige huwelijksmogelijkheden zijn neven en nichten. (Een neef, Dave Register’s Chet, houdt op hilarische wijze een fakkel voor haar vast, ondanks haar vermaningen dat de voortplanting van neef op neef op de lange termijn niet gezond is.) Dus onderwerpt ze zich aan een gearrangeerd huwelijk met een ‘fokker’ uit de buurt. Kluis 32, volledig bereid om wie haar bruidegom ook is, te omhelzen.
Wanneer Vault 32 en 33 eindelijk worden geïntroduceerd, wordt al snel duidelijk dat Lucy’s bruidegom, Monty, uit een zwaarder milieu komt dan zij. De nieuwe opzichter van Vault 32 (Sarita Choudhury) schrijft dit toe aan het “plaag” dat hun gewassen weghaalt. De bezoekende bruiloftsgasten lijken inderdaad graag hun bord af te schrapen en het eten uit de handen van hun buren te halen. Er lijkt echter niets aan de hand totdat de verbintenis tussen Lucy en Monty wordt bezegeld met veel meer dan een kus.
Lucy begeleidt Monty naar het gloednieuwe huis van het stel, een schattig retro-gecodeerd appartement compleet met Atomic Queen-oven en een neppatio om van te genieten. In plaats van over koetjes en kalfjes te praten, gaat Monty onmiddellijk aan de slag en kleedt hij zich uit voor zijn bruid. Zoals we al zeiden, lijkt Lucy niet doodsbang of zelfs maar nerveus. Ze is nogal opgetogen over dit nieuwe hoofdstuk in haar leven, samengevat met een vrolijk: “Okie dokie!”
De reden waarom ik zo van dit moment hield, is dat het Lucy’s karakter echt weerspiegelt. Aan het einde van inderdaad Fall-out In aflevering 2 geeft ze opnieuw een moeilijke situatie de goede ouwe ‘Okie dokie!’ (Hoewel ze in dat geval een onlangs door zelfmoord overleden wetenschapper moet onthoofden om zijn schedel door een woestenij te slepen in ruil voor haar ontvoerde vader… daar komen we nog op terug.) Terwijl andere Vault Dwellers niet alleen bang zijn voor de oppervlakte, maar bij elk ongemak staat Lucy open voor nieuwe ervaringen. En als ze niet helemaal enthousiast is, zal ze alle moed verzamelen die ze bezit met die ‘kan doen’-houding.
En dus, wanneer Lucy wakker wordt uit de drukte van haar huwelijksnacht en begint te merken dat er verschillende dingen mis zijn – de littekens van haar nieuwe echtgenoot en de onverzadigbare dorst, het geluid van geschreeuw uit andere bunkers – verspilt ze geen tijd met het controleren van Monty’s stralingsniveaus. Als ze beseft dat hij een overvaller van de oppervlakte is, gebruikt ze al haar training om te vechten voor haar overleving. Hoewel Monty erin slaagt haar in de zij te steken, kan Lucy hem nog steeds slaan met een kapotte blender, waardoor hij even bewusteloos raakt.
Van daaruit kijken we toe hoe Lucy zich dapper aansluit bij de strijd die zich afspeelt in het maïsveld van Vault 33. Met behulp van niets anders dan de verdovingspijltjes die de overvallers in de wapenkamer hebben achtergelaten, kan ze een paar van haar buren beschermen. Uiteindelijk is het echter haar vader die haar te hulp schiet. Wanneer Monty terugkeert voor een laatste aanslag op Lucy’s leven, knuppelt Hank zijn verraderlijke schoonzoon met een schop, wat duidt op een heel ander achtergrondverhaal voor de zachtaardige wetenschapper dan wij, of Lucy, hadden doen geloven.
Dit culmineert in het feit dat Hank en Lucy in de val van de gemene oppervlakterover Moldaver (de ware identiteit van Sarita Choudhury’s personage) lopen. Hank redt Lucy, offert zichzelf op en laat de overlevende Vault 33-bewoners aan hun lot over. Moldaver neemt Hank mee naar de oppervlakte, wat de aanzet geeft tot Lucy’s onverschrokken reis boven de grond om haar vader terug te winnen en de waanzin te verkennen die zich buiten de gewelven ontvouwde.
En de reden waarom ik zo blij ben Lucy te volgen op deze reis? Dat “Oke dokie!” Het bewijst dat Lucy de persoonlijkheid heeft van een avonturier, bereid om alles aan te pakken wat het leven haar te bieden heeft, veel meer dan een montage van haar terwijl ze ronddraait op gymnastiekmatten. Deze vaardigheden zullen haar slechts tot nu toe brengen; die houding zal haar helemaal helpen.