Ik denk dat regisseur Rose Glass een nieuw subgenre heeft gecreëerd met Liefde ligt bloedend (nu te streamen op Max): Queer noir. Glass’ horror-uitje Sint Maud was een effectief, vaak krankzinnig goed speelfilmdebuut, en haar tweede film verhoogt de inzet met een steviger budget en een cast met onder meer een geïnspireerde Kristen Stewart, een volwaardige Ed Harris en een baanbrekende prestatie van Katy O’Brian (die we in kleine rollen zagen in De Mandalorian En Ant-Man en de wesp: QuantumaniaDe film straalt meteen stijl, zweet en extreem geweld uit, en daar zijn we natuurlijk altijd wel voor in.
LIEFDE LEUGENS BLOEDEN: STREAM OF OVERSLAAN?
De kern: We ontmoeten Lou (Stewart) terwijl ze een toilet diep aan het fisten is. Nee, echt. Er zit iets vast, en ze zit er tot voorbij haar elleboog in. We kunnen het niet zeker zien, maar ik denk dat het een vrouwelijk hygiëneproduct is, want het water is helemaal bloederig. En haar collega Daisy (Anna Baryshnikov) lijkt er echt in te zijn. Ogen wijd open. Opgewonden. Ze is praktisch helemaal weg van Lou in de badkamer van de Crater Gym, een naam die ons vertelt dat dit verhaal zich afspeelt op een plek die ooit door een meteoor in een woestenij is veranderd. Hoe dan ook. Lou is een pragmatische, norse mensenhater, en Daisy is gewoon te… behoeftig. Bah! Lou liegt dat ze vanavond niet uit kan gaan en sluit af en gaat naar huis naar haar kat en tv-eten en bier en stoppen met roken cassette en een masturbatiesessie op de vieze oude bank. Het is 1989. Jezus verdomme Gek is het 1989. En ze rookt toch. Domme waardeloze nutteloze zelfhulp onzin.
Vervolgens ontmoeten we Jackie (O’Brian) achterin een auto met een vette snor die op haar rug gromt. De snor is JJ (Dave Franco), die een stukje van Jackie krijgt in ruil voor een baan op de Louville Gun Range. Het is waarschijnlijk niet de moeite waard om op te merken dat JJ een mullet heeft die eruitziet als vier of vijf rattenstaarten die op de schietbaan staan opgesteld voor een executie, maar ik heb het toch genoteerd. Ze slaapt onder het viaduct en hij gaat naar huis naar zijn vrouw en kinderen en de volgende dag begint ze van alles te doen, dit en dat, op de schietbaan, eigendom van Lou Sr. (Harris), die wat alleen kan worden omschreven als de kernkop van skullets heeft. Het is gewoon majestueus, buiten alle proporties. Ja, Lou Sr. is de vader van Lou en JJ is getrouwd met zijn andere dochter, Beth (Jena Malone), die altijd mishandeld en gekneusd is geweest, en ik ben er vrij zeker van dat ze niet zomaar tegen een deurklink is gebotst of van de trap is gevallen.
Je zult merken dat Jackie snee. Aderen en pezen die overal opzwellen. Ze trekt en drukt in Crater Gym en Lou slaat haar met een lange, hete blik. Jackie voelt het. Hoe kan ze dat niet doen? Een geile spierbundel valt ze aan op de parkeerplaats en hij eindigt met een gebroken neus. Ze trekken zich terug in de sportschool en Lou komt erachter dat Jackie op weg is naar Vegas voor een bodybuildingwedstrijd. Lou vraagt of Jackie wat steroïden wil en Jackie zegt ja en Lou zuigt de vloeistof in de spuit. “Waar wil je het hebben?” vraagt Lou en Jackie zegt “In de kont.” Dan beginnen ze te zoenen en voor je het weet is het tijd voor eten, schat.
Er zijn ontwikkelingen hier. De FBI snuffelt rond en vraagt naar Lou’s moeder, die ze al twaalf jaar niet meer heeft gezien. Lou Sr. heeft een enorm huis en een griezelige insectencollectie en lijkt een soort schoft te zijn die wapens over de grens naar Mexico smokkelt. Jackie blijft hangen en ze trekt haar bodybuildingposes in de woonkamer terwijl Lou in slijm verandert. Al snel maakt Lou omeletten voor Jackie zonder de eidooiers, want dat is het vette gedeelte. De eiwitten bevatten alle eiwitten, yo. Ze blijft ook de steroïden verstrekken. Op een dag krijgt Lou een telefoontje en hoort dat JJ haar lieve zus Beth deze keer in het ziekenhuis heeft laten belanden, helemaal opgezwollen en in coma. “Deze gast,” zegt ze terwijl ze stikt van woede, “ik wil… ik wil echt f—ing slecht doen.” Jackie springt in de truck en rijdt naar JJ’s huis en hulkt zich letterlijk uit en verandert zijn gezicht in tapioca. Ze staat op en stoot haar hoofd bijna tegen het plafond. Oeps. Te veel ‘roids.
Aan welke films doet het je denken?: Liefde ligt bloedend – trouwens een geweldige titel – is als Thelma en Louise als de Coen Bros. het hadden geregisseerd en het homoseksueel als de hel hadden gemaakt, en zich hadden overgegeven aan een beetje licht David Lynchisme. (Het zou een perfecte dubbelfilm zijn met Ethan Coen’s Drive-Away-poppenEigenlijk.)
Prestaties die het bekijken waard zijn: Dit voelt echt als het begin van O’Brian’s filmsterrencarrière. Ze heeft echt charisma, diepgang en aanwezigheid.
Onvergetelijke dialoog: Jackie: “Word nooit verliefd, oké? Het doet echt pijn.”
Seks en huid: Oh boy. Binnen, buiten, ondersteboven.
Onze mening: De liefde heeft zelden zo tegelijkertijd hoopvol en hopeloos geleken als in Liefde ligt bloedend. Een van de bijwerkingen van steroïdengebruik is vergroting van het hart, onzichtbare symboliek die niet onopgemerkt mag blijven in Glass’ enorm grove, prachtig gewelddadige, subliem tedere romance over twee stoere dames die in 1989 absoluut nergens heen kunnen. Jackie droomt ervan om de competitie te winnen en haar en Lou naar het strand van Californië te verhuizen en een baan als trainer te krijgen, zodat ze hun leven in extase kunnen leven, en het is een droom bedekt met duistere neon en stof, allemaal visuele rommel en kitsch uit die tijd, en je krijgt het zinkende gevoel dat het nooit zal gebeuren. De film is meeslepend en grappig, loopt naar de afgrond van onaangenaamheid en kijkt over de rand en propt daar een dikke slok in zonder zichzelf erin te gooien. En de belangrijkste acteerprestaties zijn op punt, vooral Stewart, die leunt op de stekelige excentriciteiten van een vrouw die er al lang niet in is geslaagd zichzelf uit het drijfzand van depressie te trekken.
Gaat de film over meer dan zijn eigen toon en stijl en glorieus aangepaste eerbied voor B-films uit het verleden? Dat hoeft het niet te zijn. Maar dat is het wel, en het is een sluwe, slimme weergave van wanhopige, wanhopige romantiek tegen een achtergrond van de verstikkende staat van het LGBT-isme rond 1989 – minus de opvallende politieke overdrijvingen van veel goedbedoelde moderne films (een trend die gelukkig begint af te nemen). Die angst en wanhoop borrelen onder de oppervlakte als Glass haar pokdalige protagonisten in een cabriolet op de grindweg naar de hel zet en een baksteen op het gaspedaal laat vallen, wat momenten van stinkend surrealisme en hallucinerend geweld toestaat, en uiteindelijk het plot naar de rafelige uiteinden van de rede brengt. En natuurlijk is het einde echt extra super f—ed. Ik vond het geweldig.
Onze oproep: ROID RAGE!!!!!!! STREAM HET.
John Serba is een freelance schrijver en filmcriticus die in Grand Rapids, Michigan woont.